'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig?

woensdag 22 juni 2022

Camino Duro

Ik loop voor het eerst in drie jaar weer een stuk Camino. Op de meseta, de Spaanse hoogvlakte, mijn meest geliefde deel. Sommige stukken heb ik al tien keer gelopen. Tien jaar geleden liep ik voor het eerst de hele Frances, dat is vanaf de Franse grens tot de oceaan bijna 900 kilometer. Dit jaar loopt mijn lief ook dit hele stuk. Ik bel dagelijks met haar, ook als ik zelf loop. Mooi om zo dichtbij haar te zijn en haar proces te volgen.  




Ik ontmoet oude bekenden. Mensen die al jaren wonen aan de Camino of er werken. Ze zijn stellig, en ik zie het om me heen: De veranderingen door Covid zijn groot. Een shake out in herbergen en onderdak, maar ook in winkels en bars. Veel is dicht, veel nieuw geopend. Eduardo in Boadilla zegt me: ‘Ik hang de hele dag aan de telefoon. 80 procent reserveert.’ Dat is nieuw, en het is geen fijne verandering. Een beetje zwerven en zien waar de dag je brengt, of je blijft in het dorp waar je binnenwandelt, bepaalt voor mij veel van de charme van het onderweg zijn. We zullen zien of deze verandering blijvend is. 

Eduardo zegt: ‘Everybody working on the camino is so tired’…. Dat is niet nieuw, hospitalero zijn is een zeer veeleisende baan, vaak tegen geringe beloning. Er speelt dan ook altijd een stuk idealisme bij voor de meesten, veelal zelf ervaren pelgrims. 



Ik realiseer me als ik loop hoe hard deze weg eigenlijk is. Camino Duro, de harde weg, is de naam van een kleine, fraaie omweg ergens op de Frances met een flinke klim er in. Feitelijk mag de hele weg wel zo heten van mij. Hard in steen, landschap, klimaat. In zon. In lengte. Hard voor de werkers in de albergues (meer dan een half jaar  7 dagen per week); voor de pelgrimsspieren. Voor de veganisten.  Voor de slechte slapers onder ons & voor de late opstaanders.

 Waarom ga ik dan elk jaar terug? Ah ja. Voor de magie die schuilt in onverwachte hoeken. Om mijn vriend Mau te ontmoeten die het mooiste bezinningshuis van de wereld heeft. Voor de Spaanse kerkklokken, schel blatend in de vroege morgen. Om de eeuwenoude ruïnes te zien en voelen. Het stof dat een schaapskudde op laat dwarrelen. De hop die eindeloos roept in de velden; de mussen en zwaluwen overal.    



Wat is Spanje voor je, nu, deze reis, vroeg mijn lief. Wat een mooie vraag. Daar is ze goed in, mijn Marjan, in mooie vragen stellen. Ruimte en leegte zeg ik. Lege landschappen en adembenemende vergezichten. Ruimte voor ruïnes, voor een nieuw huis naast het oude, voor lege wegen, voor stille nachten, voor veel stilte overdag.

Ruimte ook bij de mensen. Ondanks hun ongeduld hebben ze meer plek voor familie, buren, sociaal verkeer. Ik hou van dit land. Ik hou van het lopen, het avontuur. Ik wens een ieder zo’n ongehaaste pelgrimstocht toe, waarin je de tijd vergeet.   

Mail mij als je erbij wilt zijn, een paar uur caminoverhalen, ik plan het binnenkort weer eens, dit keer thuis in Ten Boer.

wijmasimon@gmail.com


donderdag 12 mei 2022

Je weg, je leven

Wat betekent de Camino in Spanje voor me? Wetend dat mijn lief daar nu loopt geeft op dit moment nog meer een bijzondere betekenis aan die vraag. De eerste keer daar lopen lijkt het meest indrukwekkend, maar veel zaken en gevoelens komen telkens terug. In tien jaar, na vierduizend kilometer. Ik ervaar op deze weg iets wat ik elders veelal niet vind. Wat samenkomt is een fraaie en eindeloze route, gedrenkt in een rijke historie; een prachtig wild land met veel stilte en ruimte; gastvrijheid in talloze vormen en een kleurrijke stoet medereizigers die je naar eigen keuze kunt ontmoeten. Wow die mix is zo eindeloos boeiend. Er zijn dorpen waar ik de bareigenaars en taxichauffeurs ken, waar ik vrienden heb gemaakt. Delen van de weg die ik ’s nachts in bed voor me zie, elke bocht en elk vergezicht. Kerken waar ik mijn halve leven wel door wil brengen.. zo sereen, stil, en geheimzinnig ze zijn.  Dat heerlijke niet-aangeharkte van dit land. Ruïnes die beklijven, autowrakken met eeuwig pensioen, bankjes om oud op te worden, om iedere bocht een verrassing. De mannen in de bars om zeven uur ‘s ochtends met hun koffie en borreltje, even voor het werken.. Ola buenas, que tal hombre 

‘Majesteitelijk liggen de heuvels neer in de tijd. In een land met een wijdere hemel dan elders. Een land zo aards dat de taal er op is gaan lijken – steen, hard, droog’…. dat is het land waar ik van hou. 

Zaterdag vertrek ik en samen zijn we half juni terug

España siempre

Foto: Marjan's uitzicht vanmorgen



maandag 2 mei 2022

Meseta reprise

Binnenkort reis ik af naar Spanje, voor het eerst in 2,5 jaar weer.

Lopen op de Meseta, waar anders? 

Oude vrienden ontmoeten & nieuwe vergezichten.

Mijn lief afhalen in Santiago aan het eind van de maand

Naar de oceaan, naar Muxia

En last but not least nu eens naar Soria, lang al op mijn dromenkaart aanwezig.

Het lege Spanje. Maar oh zo vol met indrukken.






zondag 13 februari 2022

Forgotten Hearts


Er is altijd twijfel in mij. Dat maakt me sterker. Zo is er de kwestie van wat je online deelt over de schatten van Spanje. Als je met me reist wil ik verrassingen bieden en dus krijg je geen reisbeschrijving van me. Sommige dierbare plekken wil ik delen omdat ze me zoveel brengen. En niet delen omdat ik er geen drukte wil. Een plek die voor jou bestemd is vind je toch wel. Zoals het huis van Mau.

Zeven jaar lang al ontmoet ik Mau altijd als ik in zijn dorp kom. 
Mau, levenskunstenaar en een groot inspirator voor mij.
Het is me een eer zijn Forgotten Hearts te mogen gebruiken als symbool voor mijn reizen, 
mijn inspiratie, onze jaargroep.
Veel wijze levenslessen komen tot me door Mau. De harten staan voor je leven, je gevoelsleven, dat wat niet in woorden gezegd kan, voor de pijn die nodig is om te groeien, groei waartoe de camino mij inspireert. The Way is for inner growth zei hij me vorige week. Ik heb het ervaren, onze reis was mooi en moeizaam tegelijk. En gaat ook hier verder in onze workshops, wandeldagen en op andere reizen. Ik deel het graag met je. 









dinsdag 31 december 2019

In groen routes en delen van Camino's die ik gelopen heb


Sept/okt 2012 C. Frances/ C. Finisterre
Juli 2013 C. del Norte/ C. Lebaniego/ C. Primitivo/ C. Frances v.a. Melide
Aug 2014 C. Ingles v.a. Ferrol/ Via de la Plata v.a. Ourense
Juni 2015 C. Frances St.Jean-Pied-de-Port/Sahagún 420 km./ 25 wandeldagen
Aug 2015 C. Portugues da Costa en Variante Espiritual 250 km.
Mei 2016 C. Frances - traject Try-out: Santo Domingo de la Calzada- Sahagun 165 km.
April 2017 C. Frances 1e wandelreis Walkwithsimon Santo Domingo de la Calzada- Sahagun 165 km.
6 - 20 juni 2018: C. Portugues
Juli: C. Frances, delen tussen Burgos en Ponferrada
Mei 2019 C. Frances, delen tussen Burgos en Ponferrada
Oktober 2019 Via de la Plata v.a. Ourense

Vierduizend kilometers nu...

vrijdag 21 juni 2019

Vertraging


Annemiek Leclaire schreef voor het Flow Zomerboek een prachtig artikel over wandelen. We hadden er een mooi telefoongesprek over. Ze schrijft ook mooi over de tegenstelling tussen wat zwerven en routes volgen. Het lijkt een tegenstelling, maar juist het volgen van de pijlen biedt je de ruimte alles los te laten en vrij met je gedachten te kunnen zwieren. 


Dit is mijn bijdrage:

Vertraging
’Mensen die pelgrimstochten lopen doen dat vaak op scheidingsmomenten, na het verlies van een relatie, een persoon, of een baan,’ zegt langeafstandswandelaar Simon Wijma. Hij wandelt voor zijn plezier en ook professioneel: hij neemt mensen mee op wandeltochten door Nederland en Spanje. Een paar jaar geleden bracht een pelgrimage hem het inzicht dat hij zijn baan moest opgeven, sindsdien werkt hij voor zichzelf. "Voor sommigen is het vooral een sportieve prestatie, voor mij niet. Het is fijn dat je fit wordt, overtollige kilo’s verliest, maar het gaat om vertraging. Ik ben de late vertrekker, ik doe mooie plekjes aan, ga lekker zwemmen onderweg, zoek ter plekke een herberg."
De hoogvlaktes, de wijngebieden, vanaf grote hoogte beneden de Camino zien kronkelen en het stof zien opdwarrelen, de unieke stilte: Wijma heeft zoveel mooie herinneringen aan zijn tochten. Neem de jonge Amerikaanse vrouw die hij en zijn vrienden in de bergen van Spanje aantroffen: "Een zielig hoopje langs de weg. Tranen, blaren, pijn, wanhoop. Haar vriend was doodgegaan, en met een nieuwe liefde wilde het niet lukken." Wijma en zijn vrienden namen haar op sleeptouw. Ze liep 17 dagen mee, "en kwam langzaam weer terug op aarde." Onlangs kreeg Wijma een berichtje van de andere kant van de oceaan. "Er was iets in die cirkel van leven en dood gedwarreld. Ze was moeder geworden."

maandag 20 mei 2019

geld geld geld

Met priemende ogen en eenzelfde vinger op mij gericht staat ze voor me in de prachtige historische herberg. "Dat is commercie!" Ik heb de herbergierster net verteld dat ik normaal met groepen loop maar nu zelf op verkenning ben.
Ah zou ze zichzelf maar eens kunnen zien. De herberg is prachtig verbouwd, het is een eeuwenoud hospitaal voor pelgrims. Het staat midden in het dorp. het heeft alles in zich een bloeiend onderdak te zijn. Toch ben ik de enige gast. Het is een eilandje. Ik word wat triest van het bordje 'te koop' in de hal.
Ik praat nog een tijdje met haar en vertel hoe ik omga met 'commercie'. Hoe weinig ik feitelijk vraag voor mijn reizen als ik het vergelijk met de gebakken lucht in veel georganiseerde reizen... "beleef de camino, kom tot jezelf, vind je bestemming" ...mooi maar wel wat te grootse beloften voor mij. Hoe relatief geld is, hoe mensen het nodig kunnen hebben een reisleider of een groep om zich heen te hebben.
Niets helpt, de vrouw blijft volharden in haar oordeel. Ik voel me niet welkom en vertrek zonder me in te schrijven.

Ja, de Camino vormt een welkome impuls voor vele economisch zwakke dorpen in Spanje. Zorgt dat gezinnen terugkeren, dat er werkgelegenheid is. Ik gun dat een ieder. Maar word niet blij van de uitwassen. In sommige dorpen vechten herbergiers elkaar de tent uit. En staan mensen je te woord die net zo lief in de MacDonalds zouden werken. Schreeuwerige reclame. te harde muziek. Drankautomaten. Net iets te hoge prijzen.

Sommige albergues staan op plekken waar het dorpsgezicht niet fraaier van wordt. Je hoort verhalen over wurgcontracten voor pachters, de eigenaar woont dan ver weg in een van de grote steden.
Ik denk aan Foncebadon. Hoe een 30 jaar terug nog volledig vervallen dorp in enkele jaren opgepoetst is en volgebouwd wordt met herbergen, de een nog groter dan de andere. De sfeer is ondertussen helemaal aan het verdwijnen. En eenzaam buiten het dorp staat de ruïne van de abadia te verkommeren, voor mij de plek die een ereplaats zou moeten hebben vanwege de historie van dit unieke dorp. Zelfs een fatsoenlijke afrastering is al te veel.

De Camino... het is net de gewone wereld...

Maak je keuzes! Waar slaap je? Hoe is de sfeer? Kies je familiebedrijven? Lokaal voedsel? Gebruik je booking of gun je de inkomsten de herbergier zelf? Steun je de donativo albergues en geef je ze genoeg?

Ik ervaar telkens ruim voldoende mogelijkheden de Camino te lopen op een eigen manier, met aandacht voor de kleinschalige herbergen die het allemaal net even anders doen.