'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig? Wanna try-out with me? Walk with simon

zondag 30 september 2018

Een week op de Walk of Wisdom


* Impressies vanaf de grote omweg *

die voetstap
dat moment in de tijd
vervloeit
met verleden in het land

en jij, ik
verstil dan
de woorden weg


In Weurt wordt een hondje vermist. Dat kan niet missen want iedereen die we tegenkomen bevraagt ons.  ‘Als je ‘m vindt moet je ’m naar de bakker brengen’, zegt het liefste kleine meisje van Weurt. Zomaar een vrijdagmorgen in een klein dorp langs de Waal. Geen bakker gezien daar. Ook geen hondje trouwens. 
Ah, de Walk. Wat een variatie in landschappen, indrukken, mensen, onderdak..  en in het weer natuurlijk. Het genoegen waarmee Manja en Damiaan een route hebben gezocht en uitgezet spat ervan af. Ik meen dat te kunnen weten met mijn 35 jaar wandelervaring door half Europa. Natuurlijk pik je die lommerrijke boslaan even mee als je daarmee een druk stukje weg vermijden kunt. Om? Wat is omlopen? Dit is 136 kilometer omlopen.

Hey Nadia, al wat wijsheid opgedaan vandaag? We vragen het elkaar regelmatig onderweg, in die mooie lange nazomerweek op de Walk. De wat ongelovige Vlaamse en de ooit protestantse Noorderling, die elkaar halverwege hun woonplaatsen ontmoeten om die (gelderse, roomse, bourgondische??)  ofwel universele wijsheid nu eens te smaken.
Wat voor wijsheid doe je op onderweg? Ah ik heb een week vrijwel niet gepiekerd. Ik heb weer kunnen ervaren dat je niet altijd hoeft te vluchten naar die ene geweldige route in het buitenland. Dat Nederland zo vele verrassingen herbergt. Dat ze in Grave best bier brouwen en je daarvan geen 2 moet bestellen als je nog verder wandelt.

In praktische zin zou ik zeggen: neem er 9 of 10 dagen voor, aaneengesloten. Gemiddeld 17 km. per dag en ook een dagje niks onderweg. Het boekje heb je nodig. Alleen al omdat er altijd wel ergens balorig jongvolk is dat stickers verwijdert. Ik zou wel een wat frequentere markering willen, ik vind het fijn zonder kaartje te kunnen lopen.

Is het een bezinningsweg, een spirituele weg? Zeker, de stilteplekken, de historie die zichtbaar is, de kapelletjes.. veel nodigt uit tot reflectie. En deels creëer ik (wij!) dat zelf door veel in stilte te lopen; door soms wat voor te dragen, door meditatieve momenten. Vooral oude bomen roepen die momenten bij me op. 
Bezinning is er zeker ook door de mooie gesprekken onderweg.. medewandelaars, pelgrims, mensen waar je overnacht. Zie bijvoorbeeld het prachtige stuk over Ryon, waar wij ook verbleven. Het is net geplaatst op de website van de Walk. 

Mensen aan de route die zich betrokken voelen zeggen: de Walk wordt steeds bekender. Mooi. Die betrokkenheid maakt deze loop bijzonder.. dat je echt bij mensen thuis bent en aan kunt schuiven voor een heerlijke maaltijd. Mooie gesprekken hebt. Daarbij soms mensen ontmoet die ik in mijn dagelijkse leefomgeving ‘niet helemaal mijn type’ zou noemen. En juist daardoor bijzondere, rake vragen krijgt die je aan het denken zetten. Of de vrouw ontmoeten van de nieuwe kapel halverwege, die net kaarsen komt aanvullen, waarvan de opbrengst voor kankerbestrijding is. Ik weet wat het is, zegt ze nog, en haar ogen vertellen een lang verhaal.  Mensen maken de weg.
En er zijn nog zoveel meer presentjes onderweg… de ontfermberm, de lapjesboom, de prachtige oude landgoederen, de Kapelberg met zijn krachtplek, de bomenkathedralen… alles samen wat de WoW zo kleurrijk maakt.

Altijd zal ik looproutes met de Camino vergelijken, dat gaat vanzelf. Ik mis het zonder plan binnenlopen in een dorp, op zoek naar de fijnste herberg. Alleen als je een tentje meeneemt en naar kampeerplekken vraagt kun je in ons land zonder plan. Verder is vooraf bellen vrijwel onvermijdelijk. Alleen al om het budget, ook zo’n dingetje. B&B’s zijn me vaak te luxe en prijzig. Maar.. slaapplekken plannen geeft ook voorpret. Het Emmausklooster in Velp vind ik wel een must op de route. Het zou mooi zijn als daar een slaapzaal wordt gerealiseerd, zoals het plan is. Een prachtige bezinningsplek met een fijne sfeer, ideaal om een dagje langer te verblijven. De massaliteit van de Camino mis ik zeker niet. Zo af en toe kom je andere pelgrims tegen. Een groet, soms een praatje of samen pauzeren in de berm.

En ja, dan dat Reichswald. What’s in a name? Onafzienbare rijen rechte stammen? No way. Wel de spanning van het al-dan-niet-verdwalen… ja, bij iedere weg horen legenden… het duistere oerbos…  Wij liepen er uitsluitend in de stromende regen. Langs een verraste ree die dan geen mensen verwacht. Je helemaal laten doordrenken van het woud. Wat een ervaring, zeker ook omdat het samenviel met onze stiltewandeling. En, er komt altijd weer een warme, droge herberg.

De Walk of Wisdom liepen we van 21-28 september 2018. Volgend jaar augustus weer.
Veel  dank aan de vrijwilligersgroep die al dit moois mogelijk maakt!

Simon Wijma
















                                                                       Foto's van Nadia Poulin

Waar ga jij mee naar toe volgend jaar...?. Walkwithsimon


woensdag 29 augustus 2018

Nu te bestellen routebeschrijving en infopakket met pelgrimspaspoort


Een actuele beschrijving van de Portugese kustweg en Variante Espiritual met suggesties voor etappes aan de hand van mijn wandelingen in 2015 en 2018. Inclusief pelgrimspaspoort voor toegang tot de herbergen, een paklijst en de verzendkosten binnen Nederland en België. 
Maak €19,50 over en vermeld je adres. 
Bankrek. NL13TRIO0338555218 t.n.v. S. Wijma, Haren.

woensdag 11 juli 2018

Een oude nieuwe weg vinden

Ik zit op een bankje, net even van de Camino af. In Riego de Ambros, in het bergachtige gebied net voor Ponferrada. De bar die ik hier weet is dicht, en ik denk wat na over wat te doen. Een auto parkeert naast mij. Twee mannen stappen uit. Meteen is er een plezierig gesprek. 
Chema en Manuel wachten op hun groep kinderen. Ze gaan via een oude route naar Molaniseca lopen, ook mijn doel van vandaag. Ik ben een en al oor. We praten over de Camino. Dan komt de groep er aan, en Chema nodigt me uit met hen mee te lopen. Maar eerst dien ik de groep toestemming te vragen. Die ze geven. 

Een half overwoekerd pad leidt ons het dorp uit. De kinderen lopen snel, vaak zijn ze uit het zicht. Chema stopt nu en dan om uitleg te geven over de natuur. Ik merk al gauw dat deze groep van 23 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 17, een pad loopt dat is bedoeld om over zichzelf te leren. Vol rituelen en met veel aandacht voor iedereen in de groep.





Het is een prachtige, stille, afgelegen vallei. En opeens mis ik iets. Impulsief vraag ik de kinderen stil te zijn en te luisteren. En dan... horen we het ruisende water van een beek vlakbij. De wind in de bomen. De uitbundige vogelzang. Chema neemt het over en laat hen in stilte verder lopen. 

In de rustige vallei naderen we een overhangende rots. Om de beurt staan we op de rots, kijken over de omringende groene bossen en schreeuwen onze positieve boodschap de diepte in. Vanuit een diep gevoel hier te behoren hoef ik niet na te denken over mijn woorden: 'Ik ben gelukkig en dit is wat ik wil.'




Chema vertelt over de indrukwekkende geschiedenis van deze route. Het pad werd al gebruikt door Kelten en Romeinen, en in de Middeleeuwen werden twee bruggen gebouwd voor de pelgrimage naar Santiago en voor de handel. De bisschop besloot de pelgrimsweg te verleggen naar waar de huidige Camino loopt, toen de streek door roversbenden te gevaarlijk werd. Het pad is steil en soms gevaarlijk. We komen geen andere wandelaars tegen. 

De route leidt ons naar de oude kerk van Molaniseca. We zwemmen in de koude rivier om lekker af te koelen. Ik vraag Chema of ik mee kan naar hun kamp in een dorpje in de bergen. Eeerst weigert hij, later is het toch: ja. Dus we rijden het stadje uit de bergen in. Het mooie oude stenen huis staat in Espinosa de Compludo. 

De volgende dag weer een bijzondere wandeling. Onze bestemming is het volgende dorp, San Cristóbal de Valdueza, waar een oude tempelierskapel staat, en de tejo milenario, een taxus van bijna 1250 jaar oud. We mediteren onder deze indrukwekkende boom en omhelzen de boom gezamenlijk. Ik voel tijdens deze intense, stille momenten iets oerouds om me heen. 

Ik vertel Chema en Manuel over mijn werk met jonge mensen in mijn land voor Achter de Regenboog. Een glimlach van herkenning. Een gevoel van bestemming. De kinderen in deze groep komen uit heel Spanje, en sommige uit het buitenland. De meesten kennen elkaar van een eerder kamp. Sommigen komen met, sommige zonder problemen of een geschiedenis. Maar allemaal, zelfs de zevenjarigen, hebben geen probleem te vertellen over hun gevoelens. Het verrast me hoe gemakkelijk ze thema's begrijpen als 'het innerlijk kind', waar gewoonlijk vooral volwassenen zich mee bezig houden. Ze delen rituelen, zeggen hun dagelijkse spreuken, en alles is gediscplineerd en goed georganiseerd. En ze zeggen waar het op staat, als dat nodig is. Zoals wanneer een van de jonge assistenten eerder wordt weggezonden; hij is nog niet op de juiste manier klaar voor zijn taak. 

Ik voel me diep dankbaar voor deze dagen vol plezier, leermomenten en liefde. Als afscheidsritueel zing ik voor de groep het Ave Maria. Marco (11): 'Simon, je raakte mijn hart.'




Ave. Aves. Vleugels. Veren. Destino. 


>>> in voorbereiding in deze regio is een jaarlijkse retraite.

>>> Actief meedenken en helpen met het organiseren van een jongerenkamp in Nederland?

Stuur me s.v.p. een mailtje als je op de hoogte wilt blijven wijmasimon@gmail.com



Arte de Amarte jongerenkampen




zaterdag 7 juli 2018

De Portugese kustroute: zo mooi!


Van 6 tot 20 juni liep ik met een kleine groep de Camino Portugues de la Costa - de kustroute van Porto naar Santiago. Eerder liep ik hier in augustus 2015, omdat ik een rustige weg wilde en een milde temperatuur. Het bleek een goede keuze. De route is veel minder belopen dan de Camino Portugues door het binnenland via Tui. De oceaan zorgt voor milde temperaturen en vaak een heerlijke bries.

Met een kleine groep (3 tot (liefst) 5 personen) loop ik hier volgend jaar opnieuw. Er zijn twee opties en een concrete vraag naar data in de meivakantie. Laat me je wensen weten! 
Voor individuele reizigers is een beschrijving van de Portugese kustweg en Variante Espiritual te koop met suggesties voor etappes aan de hand van mijn wandelingen in 2015 en 2018. Incl. pelgrimspaspoort voor toegang tot de herbergen, paklijst, verzendkosten NL en België. Maak €19,50 over en vermeld je adres. Bankrek. NL13TRIO0338555218 t.n.v. S. Wijma, Haren.
Kijk op mijn website.of mail mij voor info wijmasimon@gmail.com

Hoewel het kustgebied soms erg vol en druk is, zijn de wandelpaden prettig en is er voldoende onderdak. De wandelaar profiteert van het massatoerisme door de eindeloze - zeer aangename- houten wandelpaden door de duinen.
Je maakt van dichtbij het strandleven mee, de vissers, mooie natuur, levendige steden en dorpen, en natuurlijk de altijd veranderlijke machtige oceaan.
Weer viel me het verschil op tussen de Camino Frances en andere Camino's: de kustweg geeft je meer het gevoel door een land te lopen dan een pelgrimsweg te gaan. Natuurlijk komen je onderweg en in de herbergen andere pelgrims tegen. En je kunt veel zien en lezen over de rijke historie van deze Camino, vooral in de kerken. Maar de impact van de Camino Portugues is niet vergelijkbaar met de dominante aanwezigheid van de Camino Frances in de streken waar deze door loopt.

Baiona, Spanje

Ik liep ook twee dagen op de Variante Espiritual - zie het volgende artikel- tussen Pontevedra en Padron.
Een kleurrijk deel van het strandleven vormen de talloze schoolklassen die een dagje strand doen. Alles is perfect georganiseerd met tenten, eten, en uiteraard allemaal een herkenbaar petje of t-shirt

Zomerstrandbibliotheek. Portugal. Land van lezers.

zaterdag 13 januari 2018

Inside out


Laat de stilte je raken. Ga mee op reis. Samen, en soms op jezelf.
Je wilt in Spanje lopen, naar het westen, richting Santiago. Maar waar komen we aan? 
Feitelijk… gaan we onze weg andersom lopen. Meer naar onszelf.
In onze westerse wereld hebben we altijd een doel om te halen, een pad. We kijken op de klok, we denken aan de toekomst. Als een tijdlijn. Wat als je dit loslaat, je op de oosterse rijkdom richt.. het ritme van de natuur en de seizoenen, van je wensen, van wat je echt nodig hebt, de rituele weg-zonder-eind
We gaan zwerven. En ons verwonderen over alles wat we zien. Heb je thuis niet al genoeg schema’s en to-do-lijstjes?
Lao-Tze schreef: 'Een goede reiziger heeft geen vastomlijnde plannen en neemt zich niet voor aan te komen.'



Deze timeout is een gift aan jezelf.
Camino Frances: boeking open voor 23 april - 7 mei 2019.



dinsdag 9 januari 2018

Water, stenen en geheim agenten







La Ruta de la Piedra y del Agua - de weg van steen en water - is zeker een van de mooiste wandelingen die ik ooit gemaakt heb, op de Camino of elders. Het eerste deel is een onbedorven wildernis; een wilde stroom met vele oude watermolens, verweerd en bedolven onder het groen. De meeste daken zijn verdwenen, maar de molenstenen nog aanwezig. Ook het wandelpad is groen en gaat op in het geheel. Vernuftige constructies zorgen voor voldoende verval en waterkracht, soms is een serie molentjes achter elkaar gebouwd.

Enkele kilometers stroomafwaarts is meer beschaving: een nieuwer pad met verlichting voor de avond, een café, een parkeerplaats. Mountainbikers kunnen weer op het pad. Een toch wat onheilspellend bord kondigt aan dat de Europese Unie de restauratie ondersteunt. Wat gaat er dan gebeuren, hoe netjes wordt het allemaal? Hopelijk wordt de balans hier goed bewaard tussen restauratie en dingen laten zoals ze al eeuwen zijn.

Een schitterende wandeling van 7,5 kilometer, die op deze ene dag bijzonder eindigde met een speciale gast op ons terras. Ik merkte al wat ongebruikelijke activiteit- militaire motorrijders, veel politie op de weg. Joggers die geen joggers waren, die grote kerels die in oortjes praatten. Het bleek dat de Spaanse premier, Mariano Rajoy ook aan de wandel was langs een deel van de route, en nu aan de tafel naast me zat met een drankje. Pontevedra is zijn geboortestreek. Aardige man, die zeer voorkomend groette toen hij vertrok.

Deze Ruta maakt deel uit van de Variante Espiritual, een nieuwe alternatieve route voor een deel van de Portugese weg tussen Pontevedra en Padron. Twee prachtige, stille wandeldagen. Vooral de tweede dag met het net beschreven deel en een pad langs de rivier de Arousa is geweldig. Er zijn twee eenvoudige gemeentelijke albergues met twee zeer behulpzame hospitaleros. In 2014 liepen slechts 400 pelgrims deze route. De laatste dag kan als boottocht worden gedaan naar Padron. Verdere details, informatie en achtergrond:  Variante Espiritual

Ria de Arousa




maandag 8 januari 2018

Schatten van de Camino


Een oud verlaten huis naast de kerk. De deur was open. Binnen was bijna alles overwoekerd en kapot. Tussen de troep een oud kastje. Met grote stapels oude religieuze tijdschriften. De oudste die ik tegenkwam was gedrukt in Madrid, in 1899. Een mooie ontdekking in Iria Flavia, waar alles wel oud lijkt te zijn, en toch nog ouder.




Ik maakte een schets van het graf van Camilo Jose Cela, de beroemde schrijver uit Galicië, geboren in Padron. Hij schreef onder andere Joden. moren en christenen, een prachtige bundel met Spaanse reisverhalen.


Hij ligt begraven naast de kerk Santa Maria de Iria, die wordt omringd door oude grafstenen en tombes. Het herbergt ook een necropolis van de Sueven (6e eeuw na Chr.).