'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig? Wanna try-out with me? Walk with simon

vrijdag 21 juni 2019

Vertraging


Annemiek Leclaire schreef voor het Flow Zomerboek een prachtig artikel over wandelen. We hadden er een mooi telefoongesprek over. Ze schrijft ook mooi over de tegenstelling tussen wat zwerven en routes volgen. Het lijkt een tegenstelling, maar juist het volgen van de pijlen biedt je de ruimte alles los te laten en vrij met je gedachten te kunnen zwieren. 


Dit is mijn bijdrage:

Vertraging
’Mensen die pelgrimstochten lopen doen dat vaak op scheidingsmomenten, na het verlies van een relatie, een persoon, of een baan,’ zegt langeafstandswandelaar Simon Wijma. Hij wandelt voor zijn plezier en ook professioneel: hij neemt mensen mee op wandeltochten door Nederland en Spanje. Een paar jaar geleden bracht een pelgrimage hem het inzicht dat hij zijn baan moest opgeven, sindsdien werkt hij voor zichzelf. "Voor sommigen is het vooral een sportieve prestatie, voor mij niet. Het is fijn dat je fit wordt, overtollige kilo’s verliest, maar het gaat om vertraging. Ik ben de late vertrekker, ik doe mooie plekjes aan, ga lekker zwemmen onderweg, zoek ter plekke een herberg."
De hoogvlaktes, de wijngebieden, vanaf grote hoogte beneden de Camino zien kronkelen en het stof zien opdwarrelen, de unieke stilte: Wijma heeft zoveel mooie herinneringen aan zijn tochten. Neem de jonge Amerikaanse vrouw die hij en zijn vrienden in de bergen van Spanje aantroffen: "Een zielig hoopje langs de weg. Tranen, blaren, pijn, wanhoop. Haar vriend was doodgegaan, en met een nieuwe liefde wilde het niet lukken." Wijma en zijn vrienden namen haar op sleeptouw. Ze liep 17 dagen mee, "en kwam langzaam weer terug op aarde." Onlangs kreeg Wijma een berichtje van de andere kant van de oceaan. "Er was iets in die cirkel van leven en dood gedwarreld. Ze was moeder geworden."

woensdag 22 mei 2019

Forgotten Hearts


Er is altijd twijfel in mij. Dat maakt me sterker. Zo is er de kwestie van wat je online deelt over de schatten van Spanje. Als je met me reist wil ik verrassingen bieden en dus krijg je geen reisbeschrijving van me. Sommige dierbare plekken wil ik delen omdat ze me zoveel brengen. En niet delen omdat ik er geen drukte wil. Een plek die voor jou bestemd is vind je toch wel. Zoals het huis van Mau.

Zeven jaar lang al ontmoet ik Mau altijd als ik in zijn dorp kom. 
Mau, levenskunstenaar en een groot inspirator voor mij.
Het is me een eer zijn Forgotten Hearts te mogen gebruiken als symbool voor mijn reizen, 
mijn inspiratie, onze jaargroep.
Veel wijze levenslessen komen tot me door Mau. De harten staan voor je leven, je gevoelsleven, dat wat niet in woorden gezegd kan, voor de pijn die nodig is om te groeien, groei waartoe de camino mij inspireert. The Way is for inner growth zei hij me vorige week. Ik heb het ervaren, onze reis was mooi en moeizaam tegelijk. En gaat ook hier verder in onze jaargroep en op andere reizen. Ik deel het graag met je. 









maandag 20 mei 2019

geld geld geld

Met priemende ogen en eenzelfde vinger op mij gericht staat ze voor me in de prachtige historische herberg. "Dat is commercie!" Ik heb de herbergierster net verteld dat ik normaal met groepen loop maar nu zelf op verkenning ben.
Ah zou ze zichzelf maar eens kunnen zien. De herberg is prachtig verbouwd, het is een eeuwenoud hospitaal voor pelgrims. Het staat midden in het dorp. het heeft alles in zich een bloeiend onderdak te zijn. Toch ben ik de enige gast. Het is een eilandje. Ik word wat triest van het bordje 'te koop' in de hal.
Ik praat nog een tijdje met haar en vertel hoe ik omga met 'commercie'. Hoe weinig ik feitelijk vraag voor mijn reizen als ik het vergelijk met de gebakken lucht in veel georganiseerde reizen... "beleef de camino, kom tot jezelf, vind je bestemming" ...mooi maar wel wat te grootse beloften voor mij. Hoe relatief geld is, hoe mensen het nodig kunnen hebben een reisleider of een groep om zich heen te hebben.
Niets helpt, de vrouw blijft volharden in haar oordeel. Ik voel me niet welkom en vertrek zonder me in te schrijven.

Ja, de Camino vormt een welkome impuls voor vele economisch zwakke dorpen in Spanje. Zorgt dat gezinnen terugkeren, dat er werkgelegenheid is. Ik gun dat een ieder. Maar word niet blij van de uitwassen. In sommige dorpen vechten herbergiers elkaar de tent uit. En staan mensen je te woord die net zo lief in de MacDonalds zouden werken. Schreeuwerige reclame. te harde muziek. Drankautomaten. Net iets te hoge prijzen.

Sommige albergues staan op plekken waar het dorpsgezicht niet fraaier van wordt. Je hoort verhalen over wurgcontracten voor pachters, de eigenaar woont dan ver weg in een van de grote steden.
Ik denk aan Foncebadon. Hoe een 30 jaar terug nog volledig vervallen dorp in enkele jaren opgepoetst is en volgebouwd wordt met herbergen, de een nog groter dan de andere. De sfeer is ondertussen helemaal aan het verdwijnen. En eenzaam buiten het dorp staat de ruïne van de abadia te verkommeren, voor mij de plek die een ereplaats zou moeten hebben vanwege de historie van dit unieke dorp. Zelfs een fatsoenlijke afrastering is al te veel.

De Camino... het is net de gewone wereld...

Maak je keuzes! Waar slaap je? Hoe is de sfeer? Kies je familiebedrijven? Lokaal voedsel? Gebruik je booking of gun je de inkomsten de herbergier zelf? Steun je de donativo albergues en geef je ze genoeg?

Ik ervaar telkens ruim voldoende mogelijkheden de Camino te lopen op een eigen manier, met aandacht voor de kleinschalige herbergen die het allemaal net even anders doen.

zondag 19 mei 2019

Terug naar de Walk of Wisdom


* Impressies vanaf de grote omweg *

die voetstap
dat moment in de tijd
vervloeit
met verleden in het land

en jij, ik
verstil dan
de woorden weg


In Weurt wordt een hondje vermist. Dat kan niet missen want iedereen die we tegenkomen bevraagt ons.  ‘Als je ‘m vindt moet je ’m naar de bakker brengen’, zegt het liefste kleine meisje van Weurt. Zomaar een vrijdagmorgen in een klein dorp langs de Waal. Geen bakker gezien daar. Ook geen hondje trouwens. 
Ah, de Walk. Wat een variatie in landschappen, indrukken, mensen, onderdak..  en in het weer natuurlijk. Het genoegen waarmee Manja en Damiaan een route hebben gezocht en uitgezet spat ervan af. Ik meen dat te kunnen weten met mijn 35 jaar wandelervaring door half Europa. Natuurlijk pik je die lommerrijke boslaan even mee als je daarmee een druk stukje weg vermijden kunt. Om? Wat is omlopen? Dit is 136 kilometer omlopen.

Hey Nadia, al wat wijsheid opgedaan vandaag? We vragen het elkaar regelmatig onderweg, in die mooie lange nazomerweek op de Walk. De wat ongelovige Vlaamse en de ooit protestantse Noorderling, die elkaar halverwege hun woonplaatsen ontmoeten om die (gelderse, roomse, bourgondische??)  ofwel universele wijsheid nu eens te smaken.
Wat voor wijsheid doe je op onderweg? Ah ik heb een week vrijwel niet gepiekerd. Ik heb weer kunnen ervaren dat je niet altijd hoeft te vluchten naar die ene geweldige route in het buitenland. Dat Nederland zo vele verrassingen herbergt. Dat ze in Grave best bier brouwen en je daarvan geen 2 moet bestellen als je nog verder wandelt.

In praktische zin zou ik zeggen: neem er 9 of 10 dagen voor, aaneengesloten. Gemiddeld 17 km. per dag en ook een dagje niks onderweg. Het boekje heb je nodig. Alleen al omdat er altijd wel ergens balorig jongvolk is dat stickers verwijdert. Ik zou wel een wat frequentere markering willen, ik vind het fijn zonder kaartje te kunnen lopen.

Is het een bezinningsweg, een spirituele weg? Zeker, de stilteplekken, de historie die zichtbaar is, de kapelletjes.. veel nodigt uit tot reflectie. En deels creëer ik (wij!) dat zelf door veel in stilte te lopen; door soms wat voor te dragen, door meditatieve momenten. Vooral oude bomen roepen die momenten bij me op. 
Bezinning is er zeker ook door de mooie gesprekken onderweg.. medewandelaars, pelgrims, mensen waar je overnacht. Zie bijvoorbeeld het prachtige stuk over Ryon, waar wij ook verbleven. Het is net geplaatst op de website van de Walk. 

Mensen aan de route die zich betrokken voelen zeggen: de Walk wordt steeds bekender. Mooi. Die betrokkenheid maakt deze loop bijzonder.. dat je echt bij mensen thuis bent en aan kunt schuiven voor een heerlijke maaltijd. Mooie gesprekken hebt. Daarbij soms mensen ontmoet die ik in mijn dagelijkse leefomgeving ‘niet helemaal mijn type’ zou noemen. En juist daardoor bijzondere, rake vragen krijgt die je aan het denken zetten. Of de vrouw ontmoeten van de nieuwe kapel halverwege, die net kaarsen komt aanvullen, waarvan de opbrengst voor kankerbestrijding is. Ik weet wat het is, zegt ze nog, en haar ogen vertellen een lang verhaal.  Mensen maken de weg.
En er zijn nog zoveel meer presentjes onderweg… de ontfermberm, de lapjesboom, de prachtige oude landgoederen, de Kapelberg met zijn krachtplek, de bomenkathedralen… alles samen wat de WoW zo kleurrijk maakt.

Altijd zal ik looproutes met de Camino vergelijken, dat gaat vanzelf. Ik mis het zonder plan binnenlopen in een dorp, op zoek naar de fijnste herberg. Alleen als je een tentje meeneemt en naar kampeerplekken vraagt kun je in ons land zonder plan. Verder is vooraf bellen vrijwel onvermijdelijk. Alleen al om het budget, ook zo’n dingetje. B&B’s zijn me vaak te luxe en prijzig. Maar.. slaapplekken plannen geeft ook voorpret. Het Emmausklooster in Velp vind ik wel een must op de route. Het zou mooi zijn als daar een slaapzaal wordt gerealiseerd, zoals het plan is. Een prachtige bezinningsplek met een fijne sfeer, ideaal om een dagje langer te verblijven. De massaliteit van de Camino mis ik zeker niet. Zo af en toe kom je andere pelgrims tegen. Een groet, soms een praatje of samen pauzeren in de berm.

En ja, dan dat Reichswald. What’s in a name? Onafzienbare rijen rechte stammen? No way. Wel de spanning van het al-dan-niet-verdwalen… ja, bij iedere weg horen legenden… het duistere oerbos…  Wij liepen er uitsluitend in de stromende regen. Langs een verraste ree die dan geen mensen verwacht. Je helemaal laten doordrenken van het woud. Wat een ervaring, zeker ook omdat het samenviel met onze stiltewandeling. En, er komt altijd weer een warme, droge herberg.

Veel dank aan de vrijwilligersgroep die al dit moois mogelijk maakt!

Simon Wijma
















                                                                       Foto's van Nadia Poulin

Waar ga jij mee naar toe volgend jaar...?. Walkwithsimon


zaterdag 13 april 2019

Entering another world



De wereld is zoals we haar zien. Ik voelde me net Frodo, of Sam, bij het voorbijvaren van de Towers of the West die eeuwenlang de toegang vanaf zee tot Santiago bewaakten. Ah, reisavonturen en verbeelding brengen zulke mooie geluksmomenten. 


De foto is gemaakt tijdens de bootreis die onderdeel vormt van de Variante Espiritual, zomer 2018, Portugese Kustweg. De weg die volgens de legende in mistige voorbije eeuwen afgelegd is door het stoffelijk overschot van Santiago, op weg naar Iria Flavia en uiteindelijk de plaats die naar hem genoemd is. 

woensdag 11 juli 2018

Een oude nieuwe weg vinden

Ik zit op een bankje, net even van de Camino af. In Riego de Ambros, in het bergachtige gebied net voor Ponferrada. De bar die ik hier weet is dicht, en ik denk wat na over wat te doen. Een auto parkeert naast mij. Twee mannen stappen uit. Meteen is er een plezierig gesprek. 
Chema en Manuel wachten op hun groep kinderen. Ze gaan via een oude route naar Molaniseca lopen, ook mijn doel van vandaag. Ik ben een en al oor. We praten over de Camino. Dan komt de groep er aan, en Chema nodigt me uit met hen mee te lopen. Maar eerst dien ik de groep toestemming te vragen. Die ze geven. 

Een half overwoekerd pad leidt ons het dorp uit. De kinderen lopen snel, vaak zijn ze uit het zicht. Chema stopt nu en dan om uitleg te geven over de natuur. Ik merk al gauw dat deze groep van 23 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 17, een pad loopt dat is bedoeld om over zichzelf te leren. Vol rituelen en met veel aandacht voor iedereen in de groep.





Het is een prachtige, stille, afgelegen vallei. En opeens mis ik iets. Impulsief vraag ik de kinderen stil te zijn en te luisteren. En dan... horen we het ruisende water van een beek vlakbij. De wind in de bomen. De uitbundige vogelzang. Chema neemt het over en laat hen in stilte verder lopen. 

In de rustige vallei naderen we een overhangende rots. Om de beurt staan we op de rots, kijken over de omringende groene bossen en schreeuwen onze positieve boodschap de diepte in. Vanuit een diep gevoel hier te behoren hoef ik niet na te denken over mijn woorden: 'Ik ben gelukkig en dit is wat ik wil.'




Chema vertelt over de indrukwekkende geschiedenis van deze route. Het pad werd al gebruikt door Kelten en Romeinen, en in de Middeleeuwen werden twee bruggen gebouwd voor de pelgrimage naar Santiago en voor de handel. De bisschop besloot de pelgrimsweg te verleggen naar waar de huidige Camino loopt, toen de streek door roversbenden te gevaarlijk werd. Het pad is steil en soms gevaarlijk. We komen geen andere wandelaars tegen. 

De route leidt ons naar de oude kerk van Molaniseca. We zwemmen in de koude rivier om lekker af te koelen. Ik vraag Chema of ik mee kan naar hun kamp in een dorpje in de bergen. Eeerst weigert hij, later is het toch: ja. Dus we rijden het stadje uit de bergen in. Het mooie oude stenen huis staat in Espinosa de Compludo. 

De volgende dag weer een bijzondere wandeling. Onze bestemming is het volgende dorp, San Cristóbal de Valdueza, waar een oude tempelierskapel staat, en de tejo milenario, een taxus van bijna 1250 jaar oud. We mediteren onder deze indrukwekkende boom en omhelzen de boom gezamenlijk. Ik voel tijdens deze intense, stille momenten iets oerouds om me heen. 

Ik vertel Chema en Manuel over mijn werk met jonge mensen in mijn land voor Achter de Regenboog. Een glimlach van herkenning. Een gevoel van bestemming. De kinderen in deze groep komen uit heel Spanje, en sommige uit het buitenland. De meesten kennen elkaar van een eerder kamp. Sommigen komen met, sommige zonder problemen of een geschiedenis. Maar allemaal, zelfs de zevenjarigen, hebben geen probleem te vertellen over hun gevoelens. Het verrast me hoe gemakkelijk ze thema's begrijpen als 'het innerlijk kind', waar gewoonlijk vooral volwassenen zich mee bezig houden. Ze delen rituelen, zeggen hun dagelijkse spreuken, en alles is gediscplineerd en goed georganiseerd. En ze zeggen waar het op staat, als dat nodig is. Zoals wanneer een van de jonge assistenten eerder wordt weggezonden; hij is nog niet op de juiste manier klaar voor zijn taak. 

Ik voel me diep dankbaar voor deze dagen vol plezier, leermomenten en liefde. Als afscheidsritueel zing ik voor de groep het Ave Maria. Marco (11): 'Simon, je raakte mijn hart.'




Ave. Aves. Vleugels. Veren. Destino. 


>>> in voorbereiding in deze regio is een jaarlijkse retraite.

>>> Actief meedenken en helpen met het organiseren van een jongerenkamp in Nederland?

Stuur me s.v.p. een mailtje als je op de hoogte wilt blijven wijmasimon@gmail.com



Arte de Amarte jongerenkampen




zondag 1 juli 2018

Inside out


Laat de stilte je raken. Ga mee op reis. Samen, en soms op jezelf.
Je wilt in Spanje lopen, naar het westen, richting Santiago. Maar waar komen we aan? 
Feitelijk… gaan we onze weg andersom lopen. Meer naar onszelf.
In onze westerse wereld hebben we altijd een doel om te halen, een pad. We kijken op de klok, we denken aan de toekomst. Als een tijdlijn. Wat als je dit loslaat, je op de oosterse rijkdom richt.. het ritme van de natuur en de seizoenen, van je wensen, van wat je echt nodig hebt, de rituele weg-zonder-eind
We gaan zwerven. En ons verwonderen over alles wat we zien. Heb je thuis niet al genoeg schema’s en to-do-lijstjes?
Lao-Tze schreef: 'Een goede reiziger heeft geen vastomlijnde plannen en neemt zich niet voor aan te komen.'



Deze timeout is een gift aan jezelf.
Camino Frances 2019: boeking open voor 30 april - 16 mei (per auto, nog 1 plek) en v.a. 5 oktober plm 17 dagen.