'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig?
Posts tonen met het label Camino Primitivo 2013. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Camino Primitivo 2013. Alle posts tonen

dinsdag 13 augustus 2013

Camino Primitivo 2013/ In je beste pak

De man op deze foto komt niet in het verhaal voor

De Camino Primitivo loopt door een klein dorpje in Asturias. Een man en een vrouw zijn bezig met de aardappeloogst op een groot veld naast hun huis. Ik vraag ze waar het volgende café is. "Niet hier! Geen mensen hier." En de man begint over zijn dorp te vertellen, zijn vrouw staat stil naast hem te luisteren. Weidse armgebaren bevestigen hoe leeg het landschap is. Niemand om de velden te bewerken. De mensen vertrekken naar de steden, vertelt hij. En spreekt met pijn in z'n ogen over zijn zes kinderen, die allemaal ver weg wonen in Madrid, Valencia.
Natuurlijk komen ze elke zomer over. Natuurlijk leven hij en zijn vrouw in een prachtige regio. In een fraai dorp met een monumentaal huis. En geeft hun tuin een uitbundige oogst. Maar niets kan de dagelijkse pijn wegnemen over de veranderingen die ze hebben moeten doorstaan. Het verlies je kleinkinderen niet dagelijks te zien opgroeien. Je ziet de berusting in hun gestalte, maar met waardigheid en kracht. Dan werken ze weer door, er is genoeg gezegd, het leven gaat door. 

Ik loop verder, en blijf me nog lang afvragen waarom de man aardappels aan het rooien was in zijn beste pak.

                                   

maandag 12 augustus 2013

Camino Primitivo 2013/ Praza do Campo, Lugo

De enige grotere stad die je onderweg op de Primitivo passeert is Lugo. De stad is gezegend met de bescherming van het oude centrum door 1.700 jaar oude stadsmuren. De oude binnenstad wordt vooral aangedaan door bestelbusjes van leveranciers en bouwvakkers, maar het meeste drukke verkeer blijft buiten de poorten. Zo ook de grote winkelketens en hotels. Lopen over de Romeinse muren is een perfecte stadswandeling, met een geweldig uitzicht naar alle kanten.




Op het Praza do Campo heb je naar alle kanten een fraai uitzicht. Het zou deels zomaar de 17e eeuw kunnen zijn. En dat is uitzonderlijk in deze stad, want het zou me verbazen als er een afdeling stadsplanning bestond. 

zondag 11 augustus 2013

Over de Camino Primitivo


Oude veepaden

Het platteland van Asturias is nog echt agrarisch en niet verstedelijkt. In de kleine dorpen draait alles om vee. Sommige boerderijen zijn behoorlijk groot; Asturias voorziet Spanje van melk, al wordt het dan nauwelijks vers verkocht. Melk voor de cafe con leche en voor flan. Rondom Tineo laat de Camino Primitivo zich van zijn beste kant zien. Wat mij betreft de mooiste wandeldagen. Eindeloze oude paden tussen de weiden door, allemaal onverhard, door kleine gehuchten, prachtige oude bossen, geen verkeerslawaai. 


Rond Tineo vind je de fraaiste wandelkilometers van de Primitivo, oude veepaden volgend



Grensstadje

Campiello ziet eruit als een wildwest- frontier town. De laatste stop voor de Sierra. Een grote veevoerfabriek domineert het plaatsje. Vrachtwagens rijden af en aan, grote tractoren scheuren voorbij. Voor de bars uitgewoonde Landrovers en andere four wheel drives. Spanjaarden houden van grote wagens. Sommige hebben een bull bar en sleepapparatuur, andere hebben schapen achterin. Altijd stoffig, altijd deuken overal. Boeren, bouwvakkers, vrachtwagenchauffeurs houden de bars in leven. Soms laten de mannen hun motoren draaien terwijl ze in de bar snel een borreltje achteroverslaan. 's Morgens heel vroeg koffie, na negenen is het bier en sterkere drank. De oudere, gepensioneerde mannen lopen of rijden van de ene bar naar de andere - zouden hun vrouwen het door hebben als ze te lang bleven? Waarom zou je anders dertig meter rijden voor een volgend drankje?  

Welvaart

Een paar dagen later in Castro. Deze morgen heeft een frisse, straffe wind bewolking gebracht. Het is een paar dagen bijna 40 graden geweest, vertelt iemand me. Dat zijn temperaturen van de Meseta. In Asturias is het normaal koeler. Het land is vruchtbaar en groen. De meeste mensen hebben een moestuin met groente en fruit, en wat kippen. Overal volop houtvoorraad voor de winter. Ander hout is voor de omheiningen, die de oude steenmuren hebben vervangen. De landbouw is zeker geïntensiveerd, al is het nog niets vergeleken bij Nederland. Er zijn nog steeds delen van de heuvels niet in cultuur gebracht en begroeid met heide en wat bomen. In de hogere bergachtige streken graast vee zonder omheiningen. In de lagere valleien is alles meer afgebakend. 
Melk, Europa en ook de Camino brachten meer welvaart. Misschien dat de wandelaars net zorgden dat die ene winkel open bleef; een klein hotel opende, er meer klandizie is voor de taxi's. Er zijn wat private herbergen, al zijn ze zeldzaam. De Primitivo is natuurlijk niet zo druk als de Camino Frances. Maar overnachtingsplekken zijn er meestal genoeg.

Een fraaie kloosterruïne, al 200 jaar verlaten...
Ook al kun je enkele prachtige kloosters en kerken bewonderen, het valt op de Camino Primitivo in het niet bij het alom aanwezige religieuze erfgoed op de Camino Frances. Een ander verschil is het vrijwel ontbreken van boodschappen op muren en stenen. En geen afval!
Vanwege de aantallen wandelaars domineert de Camino Frances vele (kleinere) plaatsen, de weg is overal. Lopen op de Primitivo voelt meer als lopen in het gewone Spanje. Dat leidt er dan wel weer toe dat je minder een bepaalde sfeer, een Camino 'spirit' ervaart. Toen ik liep waren de wandelaars en fietsers die voor sport en uitdaging kwamen veruit in de meerderheid, naast de 'gewone' pelgrims. Ik kon het verschil heel duidelijk ervaren en voelen, Melide inlopend, waar de Primitivo zich samenvoegt met de Camino Frances.   




Praktisch: Oviedo-Santiago heb ik in 16 wandeldagen gelopen.



vrijdag 2 augustus 2013

la vida



Ze loopt een eind voor me uit met beide koeien aan een touw het dorp uit. Dan is het pad opeens leeg voor me. Even later kom ik voorbij het grasland, en staat ze al in eeuwige herderspose, geleund op haar stok. De koeien grazen.
Pensioen is hier een rekbaar begrip. De mensen werken door, al was het maar om de inkomsten wat aan te vullen.
Vitaal oud worden met je moestuin, je bron, je vee; in het stille groene land waar je van houdt.

Galiza, te quero staat er op een zelfgemaakt beeld midden in het dorp.

maandag 29 juli 2013

Brandstof


Een van mijn mooiste momenten op de Camino's van Spanje was rond het maken van deze foto. Op de Camino Primitivo, eind juli 2013. Het was een bijzonder lawaaiig en lelijk dorp, met vele gesloten winkels. Dat ene pareltje van het dorp was te vinden op het terras waar ik mijn eerste ochtendpauze had. Vier oudere mannen aan een tafeltje. Ik vroeg hen of ik de fles mocht fotograferen; ik wilde de naam voor mijn blog hebben. Natuurlijk mocht dat. Toen de foto klaar was boden ze me een glaasje Soberano aan. Dus ik slurpte om half tien 's morgens aan mijn 'eerste brandy van de dag'.. Het werd zo een echte Johnny Walker-dag.