'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig?
Posts tonen met het label Camino Frances 2015. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Camino Frances 2015. Alle posts tonen

vrijdag 26 juni 2015

Portret van een pelgrim

Obanos, 4 juni 2015

We lopen met z'n allen, daar, en ongeveer de zelfde kant op. Wie zijn het, al die mensen? Meestal laat ik mijn schrijverspen thuis als ik op de Camino ben. Dat komt later wel. Laatst maakte ik een uitzondering voor Inez. Omdat de zon scheen, en ze zo mooi in alle rust zat te tekenen.




Voor Inez,

Leuven werd een flinke slag te klein
Voor Inez Katja Paul van D.

Die heldere ogen
en de bloemetjespet
wilden de wereld in

Een beetje rondfladderen
echter…waarheen

Een richting
werd de Camino
waar ieder hetzelfde voor ogen heeft
en je die vreugde kunt delen:
blijdschap te leven, léven

Weten wat je wilt
je moeder voorbij

Misschien
mag je vader
een stukje meelopen
naar de bisschopsstad

maar dan wel achteraan



Amicalmente, 
Simon 

vrijdag 19 juni 2015

altijd


Natuurlijk draagt elke kilometer er naar toe bij. Toch krijgt voor mij de Camino zijn hoogtepunt op de meseta. Eerst het verblijf in mijn geliefde Castrojeriz. De volgende morgen de Mostalares op. Ik deed er lang over, zwaarte in meer dan alleen rugzak en hitte.

Daar boven, de immense vlakten over starend, voel ik waar ik voor naar Spanje kom. Naar beneden, de diepte in, de zon in, geen einder, geen schaduw. De hele weg tot Leon- de mooste delen van deze Camino.  Gimme no shelter.

Way be straight
way be endless
sun burn me
touch me
be in my heart
camino
siempre


Camino Meseta 2015



Deze dag in juni. Treuzelend, alles bekijken wat maar mooi lijkt. Wetend dat de hete middag op de loer ligt. Met een brandende zon en een kaarsrechte weg helemaal tot aan Calzadilla de la Cueza. Ik ben laat. Ik loop alleen. Mijn broeders zijn al verderop. De andere pelgrims zijn me gepasseerd.
Al wat ik wil is in de schaduw zitten. Maar de weg moet genomen worden. En er is geen schaduw. Mijn water is niet eindeloos. Een gevoel van angst. Maar wat kan me gebeuren, de aarde draagt me wel. Ik zet mezelf ertoe stenen te verzamelen. En te beschrijven. En ze op het pad te leggen. 
Kijk niet om. 

donderdag 18 juni 2015

het is in de stilte



The silence I feel within myself
is so huge is goes beyond the words
it brings peace within
and a hold in my life

It even eases
the bitter tears
of past and youth

It is in me
it’s me

Simon Wijma

April 2015


Rumi says:
a silence overtakes me
and I wonder
how I ever got to the idea
to use words 





Brotherhood



Camino hearts

                                               
                                                                             © Nia Peiro


Ik vind mijn verloren hart telkens opnieuw in het huis van stilte aan de voet van de Mostalares.

Als een engel is Mau er telkens weer, ik ontmoet hem altijd als ik de weg rond Castrojeriz loop.

Geraakt was ik door het zien van deze en andere foto's die Nia Peiro maakte met en van Mau.

Vergezeld van zulke zuivere, wijze woorden. Een citaat dat mij het meest roerde wil ik hier delen: the ideal man is he who, in the moments of most intense activity, knows how to find the silence and the loneliness of the desert. This man has achieved self mastery. 

                    

Mau stelt zijn fraaie huis langs de Camino in Castrojeriz open voor wie er open voor staat. Mijn broer en ik hadden een mooie ontmoeting met Mau en spraken over de Camino, het leven, ontmoeting van zielen... 

Mau noemt zichzelf een eeuwige pelgrim. Hospital del Alma (van de ziel) heette dit huis, nu Huis van Stilte, en voor mij home of the forgotten hearts. Wees er een moment thuis.










dare to look inside yourself

zaterdag 6 juni 2015

Ermita de San Miguel Arcangel

Haar 'schatten' leiden een saai leventje in een museum in Pamplona. De werkelijke schat kan echter niet van deze plek worden weggevoerd. Deze kleine kapel of ermita ligt ongeveer 100 meter vanaf de Camino Frances (tussen Lorca en Estella) en wordt dus maar door weinigen bezocht. De leegte binnen is zo gevuld met kalme rust en stilte.



 


Enne, ik denk dat er een goede geest/vibe/spirit in deze kapel zit. We hielden er een pauze, en ik was de laatste die weer vertrok. Na een paar honderd meter kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte, dat ik iets miste. Dus ik liep terug, en onder de tafel waar we hadden gegeten lag mijn portemonnee. Was uit mijn rugzak gevallen en ik had niks gemerkt.

vrijdag 5 juni 2015

Gastvrijheid lll


Uiteraard is de kerk erg aanwezig op de Camino Frances. Veel herbergen worden gerund door kerkelijke gemeenten, christelijke organisaties of kloosters. Twee voorbeelden van vriendelijke gastvrijheid zijn te vinden in Arre en in Viana. 

In Trinidad de Arre lopen de meeste mensen voor de lokroep van de stad: Pamplona. Daarom is deze albergue veelal erg rustig. 
Viana
Paco en Ignatio, vrijwilligers van de albergue parochial in Viana


Naast de schitterende oude kerk van Viana is een kleine albergue van de parochie. De spirituele voeding- ervaar zelf hoe - is zeker zo goed als het wereldse voedsel.

donderdag 4 juni 2015

Gastvrijheid ll

Iemand vertelde dat er 700 albergues zijn op de Camino, ik weet niet of dit aantal klopt. Heb wel gemerkt dat er sinds bijna drie jaar geleden al weer erg veel veranderd is, en dat er vele nieuwe herbergen bij zijn gekomen.
De Camino wordt gevormd door allen die er lopen. Maar de hospitaleros leveren een niet te onderschatten bijdrage. Gastvrijheid kan in vele vormen worden ondervonden. Wat de albergues betreft maak ik ruwweg een tweedeling: herbergiers die om mensen geven, en zij die meer geven om geld verdienen. Je voelt het verschil heel erg snel als je een onbekende herberg binnenloopt.

Dit jaar liep ik weer naar San Bol, het ligt een paar honderd meter vanaf de Camino. In 2012 voelde ik me er niet welkom, maar nu ontmoette ik nieuwe herbergiers. Ik had een goed gesprek en heerlijke koffie met Sandra en Hernan. Prachtig dat zij met elan deze albergue nieuwe energie geven.

San Bol is een intrigerende plek. Het dorp op deze plaats werd in 1503 verlaten. Het was een joodse nederzetting. Daarom kan het vertrek van de inwoners te maken hebben met de verbanning van de joden uit Spanje in 1492.

Het is er afgelegen. Vijf kilometer in de omtrek is geen dorp of huis te bekennen. Je wordt er slechts vergezeld door het heerlijke ritselen van de populieren.
Onder het gebouw zit een oude bron. De koepel geeft dit gebouw zo'n bijzondere uitstraling. Een prachtige plek om te verblijven.


 

De laatst overgebleven steen van het oude dorp

De bron


Meditatieplek






woensdag 3 juni 2015

Gastvrijheid l

Een hernieuwd bezoek in Viloria de Rioja, waar Acacio en Orietta hun prachtige refugio hebben. Het voelt ook als een shelter, een onderdak. Weer zo'n warm welkom. En zulke mooie gesprekken.

Intrigerende en belangrijke zaken. Vragen die om antwoorden vragen.
Is de meseta het meest essentieel, het verdiepende deel van de Camino?
Waarom slaan zoveel mensen juist dit deel van de weg over?
Waar blijven de zwarte mensen op de Camino?
Waar zijn de pelgrims uit Afrika?
Is ooit de Camino een pelgrimsweg in de andere richting geweest? Waar dan heen?
Ik heb Acacio uitgenodigd op dit blog te schrijven.

* Wordt vervolgd.



Orietta




dinsdag 2 juni 2015

La Grande Dame del Camino



De (grote) steden langs de Camino Frances hebben allemaal hun eigen karakter. Je loopt door Pamplona, Logrono, Burgos en Leon richting Santiago. Ik zou Burgos de Grande Dame van de vijf willen noemen.  

Oud. Welvarend, maar niet trendy. Goed onderhouden. Vernieuwd met respect voor de historie. Goed georganiseerd ook (bijvoorbeeld een werkelijk autovrij stadscentrum, en niet in theorie zoals in veel Spaanse steden (Santiago!)). Er zijn nog vele oude winkeltjes te vinden, die  ook klandizie hebben. Niet die verkeersherrie die metropolen als Barcelona kenmerken. De kathedraal kan zich in zekere zin meten met die van Santiago, al zijn bouwstijl en vorm totaal verschillend. De kerk is zeer aanwezig in Burgos - gebouwen, instituten, veel nonnen en priesters op straat. Het straatleven is zeer levendig. Ik vond het een heel fijne stad om wat langer te blijven.







San Lesmes, het rustige (en gratis!) alternatief voor de kathedraal. Ligt aan de Camino.












A La Villa de Madrid is een prachtig oud winkeltje dat duizenden religieuze artikelen verkoopt. De eigenares verft veel artikelen zelf. Toen ik er was kwam er een non binnen. Het was druk. De rij klanten loste als vanzelf op, en de non werd meteen bediend.






Pelgrimshospitaal sinds 1466